Sab schrijft

Gelukkig 2008! Via alle denkbare communicatiemiddelen stroomt het naar me toe. Jarenlang heb ik vrolijk meegewenst, maar sinds ik er wat langer over nadenk, wil ik het alleen nog wensen als ik het uit de grond van mijn hart meen. Als ik een actieve bijdrage wil leveren aan het gelukkige jaar van die ander.

Wat koop je voor een nieuwjaarswens van mensen die vervolgens geen enkele moeite doen om te delen in het geluk van dit nieuwe jaar. Ik denk heel weinig. Toch raakt dit me, word woest van binnen als ik zo’n holle frase mijn hoofd ingeslingerd krijg via SMS of e-mail. Laat toch zitten man, bespaar je de moeite en laat mij met rust. Doe mij maar de wensen van degenen die ik in 2008 ook nog eens regelmatig spreek en met wie ik een band heb, die uit meer bestaat dan uit plichtmatige wensjes op de bekende dagen.

Bovenstaande verhaal heeft maar liefst twee keerzijdes:
1. Ik ben een slechte wenser. Het is me wonder boven wonder gelukt om een aantal kerstkaarten op de bus te doen. Een ander stapeltje heb ik weggelegd om later af te maken. Helaas is het nergens meer te vinden. Niet wensen terwijl je het wel wilt is ook niet alles.
2. Het zuurpruimgehalte van het verhaal verraadt mijn cynisme. Nadeel: geschreven in een opwelling komen het verhaal en de zender denk ik niet al te gezellig binnen bij de ontvanger van de boodschap. Voordeel: ik ben het kwijt. Dat lucht op!

En voor allen: de beste wensen voor het nieuwe jaar! Een heel gelukkig en gezond 2008.